13 July

Ένα γραπτό για τον Κανένα
για εκείνον που θέλησε να αλλάξει
να ουρλιάξει
όταν είχε όλους τους λόγους να το πράξει
μα έκαμε το χέρι το μάτι να αρπάξει

Ένα γραπτό για τον Καθένα
για εκείνον που ξέχασε τί είν' ιερό
τί σοβαρό
θες να σου πω
μα δεν μπορώ
δε φτάνει ο χρόνος τα δάχτυλά μου να δείξουν

Ένα γραπτό για εσένα, για εμένα
εκείνους που αναζήτησαν αλλού τη ζωή
διηγήσου γιαγιά τί ειναι στοργή
γιατί εγώ δεν κατάφερα να τη συναντήσω ποτέ μου
εδώ στα ξένα

Ας πιαστούμε απ' τους ώμους τώρα
όλοι μαζί
φιλικοί και ξέγνοιαστοι να θυμηθούμε
να ξεχαστούμε
για όσο αντέξει το οινόπνευμα στις φλέβες μας
και μετά ας λυπηθούμε
ας χωριστούμε

κοντεύει ο καιρός που θα ενωθούμε ξανά
μέσα στη γη



I watch the sun, the sun is fading

who is the one that put my ending?

I was once the world’s example

all now is gone, as it was bubble

I can’t see well, my eyes feel heavy

all seem so blurred, all seem so messy

My foots are missing, my arms are cut

I ‘m dressed as if I was attacked

I can’t recall, I can’t remember

who are the ones my body dismembered

Are those my people who didn’t guard me?

who left the foreigners to overpower me?

Or even them who joined the feast?

who ate my flesh and served the beast?

I ‘m left alone, the sun is fading

my eyes feel heavy, I see the ending.